Onze waarneming van objecten en ruimten gaat altijd gepaard met een perspectivische vervorming van hun meetkundige beschrijving. De beelden komen op de kop binnen in onze hersenen en worden ongemerkt weer 'recht' gezet. De vraag waar ik mij mee bezig houd en wat mij fascineert is:
- Zou er niet meer zijn dan wat wij kunnen waarnemen?
- Verblijven wij af en toe niet in verschillende lagen?
- En wat is dan de werkelijkheid?
Ik geloof niet dat hetgeen wij kunnen waarnemen de werkelijkheid is. Dit is gegrond op mijn ervaringen en belevenissen van de wereld. In mijn werk wil ik de perspectivische vertekening en de gelaagdheid van het leven benadrukken. Zowel de fysieke als de psychische kant. Ik snij in mijn doek, naai en plak het dan weer dicht. Ik plak kleinere doekjes op een doek, werk over een bestaand beeld heen. Ik snij,kras of bewerk een deel van mijn werk zodat het de gewenste gelaagdheid heeft.
Mijn inspiratie haal ik uit mijn eigen ervaringen en door het lezen van autobiografische werken Mijn inspiratie haal ik uit mijn eigen levenservaringen. Het Boeddhisme, deze filosofie leert dat alle samengestelde dingen onbestendig zijn en dat voorwerpen zijn doordrongen van voorbijgaandheid – de onophoudelijke omzetting van transformatie van de dingen. Het taoïsme en door het lezen van autobiografische dan wel door het bestuderen van kunstwerken van kunstenaars, zoals Antoni Tapiés, Lucio Fontana, Anselm Kiefer, Jean Fautrier, Cy Twombly, Blinky Palermo, Arnulf Rainer e.a.
Mijn werk oogt abstract maar toont veel meer een zoektocht naar de gelaagdheid van het leven op deze wereld en het zichtbaar maken van de complexiteit van ons zelf.
Zo zeer was ik verzonken,
zo heen en zo onttrokken
dat mijn zinnen verdoofden,
maar in de geest verstond ik
wat aan het verstand ontgaat
wat alle weten achterlaat.
En van zo'n voortreffelijkheid
is dit weten, van zo'n hoogte
dat geen vermogen toereikend
is, geen middel kan helpen:
Wie echter zich zelf verwint
door wetend niet te weten
zal steeds meer worden ontheven.
Juan de la Cruz is mijn favoriete dichter. 2 strofes uit "Ik waagde mij waar ik niet wist".
Mijn nieuwe werk (2011) heeft landschappelijke trekken...maar zo moet men het toch niet zien: Ik wil met deze serie een beeld vastleggen van de "nieuwe opkomende" industrialisatie", die verzuipt in z'n eigen geproduceerde rotzooi, ellende. Denk hierbij aan landen als China, India, Brazilië etc.
Met dit thema ben ik verder gegaan in mijn "Acryl werk". Ik ben daarin bezig gegaan mijn eigen afval te verzamelen/bijeentebrengen/te stapelen.